Het eerste gebaar

Het eerste gebaar

Weliswaar een beetje anders uitgevoerd dan hoe het echt moet, maar ik begreep hem. Het eerste gebaar van Hugo. Dat gebaar kwam op een mooie zonnige dag waarop wij een korte wandeling gingen maken. Een klein uurtje op pad dat kon nog wel, want zo gestructureerd als ik ben wilde ik op tijd weer thuis zijn voor de volgende voeding. Een blokje linksom en een blokje rechtsom, genietend van het geluid van de vogels en alle vrolijke mensen om ons heen. Tot Hugo het niet meer zo gezellig vond en zijn bekende ‘jengel-geluidje’ liet horen. In alle paraatheid ging ik de vinkjeslijst bij langs…

Wat is er aan de hand?

Zit je wel goed? Heb je een vieze luier? Is het te warm? Ik kijk Hugo nog eens goed aan. Zie ik dat jij je handje (bewust?) heen en weer beweegt? Wil je mij vertellen dat je drinken wil? Het is half 11, volgens mijn planning ben je nog wat vroeg. Maar met dit warme weer kan ik mij voorstellen dat je alweer dorst hebt. Al wandelend richting huis kijk je mij verdrietig aan, laat je je ontevredenheid horen en draai je met je handje. Ik bevestig dat ik je begrijp dat je dorst hebt maar dat zet op dat moment geen zoden aan de dijk.

Een lekkere fles melk

Bij thuiskomst geef ik je waar je om vraagt. En dan ben je weer dat tevreden ventje. Tussen het drinken door kijk je mij met een glimlach aan. En je krijgt een nog grotere glimlach van mij terug.

Want jij kan mij nu iets vertellen met je handen, wat met praten nog niet lukt.

Nog maar 8 maanden oud!

Zo klein als je bent geef je mij een kijkje in jouw gedachten. Ik hoef niet het hele lijstje bij langs om te bedenken waarom jij ontevreden bent. Je kan nu zelf vertellen met gebaren dat het tijd is om te drinken. En je bent nog maar 8 maanden oud! Nu weet ik zeker dat er in jouw koppie meer omgaat dan ik denk. Wat ga jij me nog meer vertellen?

Afbeelding: www.zeghetmetjehandjes.nl