Take a compliment!

1 maart 2018: Complimentendag.

Van mij mag het elke dag complimentendag zijn. Ik hou van complimenten. Ik hou er van om mijn kind complimenten te geven. Ik zeg vaak tegen Neshama: wat goed van jou! Wat knap van jou. Goed gedaan. Wat ben je mooi.

Wel of geen compliment?

De professionals zullen het niet altijd met me eens zijn dat ik dit doe. Het schijnt dat als je te veel, te vaak of op de verkeerde manier complimenten geeft, dat juist averechts werkt.

En dat vind ik wel lastig. Om over dit onderwerp te kunnen bloggen, ging ik op onderzoek uit. En af en toe was dat best confronterend.

Ik vind het namelijk heerlijk om complimentjes te geven. Maar is mijn manier van complimentjes geven wel de beste manier? Heeft het het effect op mijn kind wat ik wil bereiken?

Want ik zit er niet op te wachten dat ik een kind krijg die verslaafd raakt aan complimenten. En zonder compliment niks meer wilt doen. Of nog erger, dat ik als ouder beschuldigd word, dat ik een praise-junkie ben.  Dat ík niet kan functioneren zonder complimenten.

Maar hoe moet/kan het dan wel?

Interessante artikelen en tips daarover lees je op  J/M Ouders.

  • Wees aanwezig: geef aandacht, geen complimenten
  • Beschrijf: ‘Je deed het, je hebt je huiswerk afgemaakt!’
  • Leg uit wat de gevolgen zijn: ‘Je gaf Sanne haar speelgoed; daar wordt ze blij van’. Of: ‘Je vriendjes vonden het vandaag echt gezellig om met jou te spelen, omdat je je speelgoed met hen gedeeld hebt.’
  • Bespreek: ‘Je fietste vandaag alleen naar school; gaf je dat een trots gevoel?’

Punt 1 moet ik nog wel even aan werken denk ik. Het is natuurlijk ook een beetje gek dat de eerste tip in een blog over complimenten is: Geen complimenten geven. Punt 2-4 zijn mooie dingen die ik wil gaan toepassen.

In hetzelfde artikel op J/MOuders.nl staat ook:

Adele Faber & Elaine Mazlish schrijven in How to Talk so Kids Will Listen & Listen so Kids Will Talk dat als ouders waardering geven door het beschrijven wat zij zien, kinderen zichzelf zullen prijzen. Oftewel: je helpt kinderen hun eigen prestaties te herkennen en trots daarop te zijn. Kinderen leren op die manier vanuit eigen motivatie dingen te doen.

Complimenten gebaren

Toen ik bovenstaande stukje las, moest ik meteen aan iets denken wat Petra mij vertelde. Je kunt gebaren heel mooi gebruiken om complimenten te geven.

Zo kun je op afstand een compliment geven aan je kind.

En als je op de juiste manier complimenten maakt, zullen kinderen het ook gaan gebruiken voor zichzelf.

Petra vertelde dat haar zoontje ergens mee bezig was. En blijkbaar had hij het heel goed gedaan. Want ze zag dat hij zichzelf een complimentje gaf door kort op z’n hoofd te slaan: het gebaar voor knap.

Dit gebaar je als je kind iets super goed gedaan heeft. Wat knap van jou! Het gebaar voor knap (bij kinderen) is dat je even twee keer met een platte hand op je hoofd tikt.

Heerlijk om te zien en te horen dat kinderen het echt in zich opnemen om te gebaren. Dat ze echt laten zien dat ze het begrepen hebben. En dat ze hun eigen prestaties herkennen, waarderen en kunnen uiten. Dat ze een taal in handen hebben.

Complimentendag

Gelukkig is het vandaag complimentendag. De dag om complimenten uit te delen. Kan ik vandaag nog helemaal los gaan op complimenten geven zoals:

  • Wat goed van jou! Een gebaar dat ik persoonlijk heel veel maak. (Heel simpel: Je steekt je duim omhoog.) Of:
  • Wat ben je mooi! (Maak het gebaar door je duim en wijsvinger op elkaar in een rondje te buigen. De andere vingers wijzen omhoog. Dan beweeg je je hand van je lichaam af. Iets schuin omhoog.)

En mocht je nou niet met kleine kinderen werken / geen kleine kinderen hebben, kun je ook nog het volwassen gebaar voor knap gebruiken. ;-) Leg je wijsvinger boven op je neus, en aai met een vloeiende beweging over je neus heen en stop dan zo’n 10 cm van je neus. Leuk om tegen je collega’s te gebaren.

 

 

 

 

 

 

Veel plezier met de gebaren. Ik doe vandaag volop mee met het geven van complimenten. En dan morgen…..

Morgen nog maar een keer die artikelen lezen en afkicken van de “verkeerde” complimenten geven. Help! Ik ben een Praise-junkie!

(Afbeeldingen: Nederlands Gebarencentrum)

Tamara over de opleiding ‘Leer mij begrijpen”

Toen ik de opleiding voor docent Baby- en kindgebaren voorbij zag komen was ik meteen enthousiast. Maar ik zat ook vol vragen en twijfels.

De opleiding zelf is geen probleem. Maar dan ben je docent. En dan? Hoe ga ik het aanpakken? Ga ik een eigen bedrijf beginnen? Hoe?  Waar moet ik beginnen?

Een website. Een naam verzinnen. Reclame maken. Hoe bereik ik mijn klanten? Waar vind ik een locatie om de cursussen te geven?

En dan ook nog niet heel onbelangrijk: er zit al iemand in Groningen. Heeft het überhaupt wel zin om iets te beginnen? Gaan we elkaar niet in de weg zitten? Is er nog wel animo voor? Krijg je wel klanten binnen?

ERROR ERROR ERROR….

Maar het is zó leuk.

En ik geloof zo in de kracht en het nut van babygebaren.

Eerst maar een gesprek met Petra hebben.

Petra

Toen ik Petra mailde met de vraag of het nut heeft docent Baby- en kindgebaren te worden, was ze meteen enthousiast. Ze kon me goed gebruiken.

Toen ik dat las, stuiterde ik een dag lang ongeveer! Er ging gelijk een mail met allemaal emojis door naar Alfons. Ze kan me goed gebruiken!!!!!!!!!!! Met allemaal ballonnen en breed lachende emojis en hoedjes waar slingers uit komen en spookjes met hun handen in de lucht.🎈🎈🎈 😁😁😁 🎉 🎉 🎉  👻👻👻 zo ongeveer maar dan keer tien.

Petra en ik gingen een kop koffie drinken.

Kijken of het nog steeds zo goed klikt als op de cursus. We hebben een uur gepraat. Een geweldig, heerlijk uur. Een uur waar ik heel erg blij werd. En Petra ook. De klik is er nog steeds.

Ik kan me zo bij Petra haar bedrijf, Taal voor Taal, aansluiten. Dat neemt voor mij een groot stuk van de error weg. Ik hoef geen website te maken. Geen naam te verzinnen. Geen eigen bedrijf op te starten.

Gewoon andere ouders gebaren leren. En interessante inzichten geven over de ontwikkeling van baby’s.

We gingen allebei met een goed gevoel naar huis.

Toch moest ik er nog steeds over nadenken. Durf ik het of durf ik het niet.

De volgende dag stond een dagje Schiermonnikoog gepland. Heerlijk door de duinen fietsen. Heel veel nadenken. Voor en tegens tegen elkaar afwegen. Een lang gesprek met mijn schoonmoeder hebben. Wat vindt zij? Past het bij me?  Mijn schoonmoeder zei volmondig JA! Dat nam toch het laatste restje twijfel weg.

’s Avonds om 9 uur heb ik Petra geappt dat ik de opleiding wil volgen. De volgende morgen om 9:30 uur werd ik verwacht in Sneek. ;)

Leer mij begrijpen

Tijdens ons gesprek kwam ik erachter dat de docentenopleiding door Petra en Miša was ontwikkeld. Miša geeft ook cursussen baby- en kindgebaren bij Zeg het met je handjes. Samen hebben ze de methode Leer Mij Begrijpen ontwikkeld.

Miša is een hele lieve, warme vrouw. Al net zo’n bezige bij als Petra. Ze werkt in de kinderopvang waar ze gebaren gebruikt bij “haar” kindjes. Ook geeft ze cursussen baby- en kindgebaren. En houdt ze er heel erg van om voor andere mensen te zorgen.

De opleiding bestaat uit 3 bijeenkomsten. En tussendoor nog een deel e-learning. In de cursus leer je meer dan 200 gebaren. En je krijgt heel veel informatie over de ontwikkeling van baby’s en kinderen. Super interessant. En uiteraard een Docentenhandleiding waarin je alle theorie kunt nalezen.

De opleiding is heel afwisselend. Theorie afgewisseld met gebaren.  Petra neemt vooral de theorie op zich en Miša de gebaren. Er wordt goed gekeken naar hoe je de gebaren maakt. Want ze willen kwaliteit. Dus de gebaren die niet meteen lukken, worden goed geoefend. En de bijeenkomst daarna weet Miša nog steeds welke je moeilijk vond, dus geheid dat die herhaald wordt. ;) Met heel veel humor.

Mede docenten

Wat ik zo leuk vond aan de opleiding was de verscheidenheid aan cursisten. Dat we ontzettend veel van elkaar kunnen leren. En dat we zo nog heel veel meer verdieping krijgen in onze opleiding. Ik had het geluk dat er een logopedist, een orthopedagoog en een docent Engels bij mij op de opleiding zaten.

Allemaal om hun eigen redenen volgen ze de opleiding. En hebben ze zoveel in te brengen. Er gaat voor  mij een hele nieuwe interessante wereld open. Een wereld die taalontwikkeling heet. Kon ik maar 15 jaar terug in de tijd gaan met de kennis die ik nu heb. Dan wist ik wel wat voor opleiding ik wilde volgen.

Of nee toch niet. Want taalontwikkeling is zo ontzettend breed. En er zit zoveel verdieping in. En die taalontwikkeling komt gewoon al op gang terwijl je nog maar net op de wereld bent. Ongelofelijk. Hoe meer ik erover leer, hoe meer ik wil weten. Hoe meer ik wil leren begrijpen.

Leer Mij Begrijpen.

Mocht je nou ook nadenken over een opleiding in babygebaren, neem dan een kijkje op leermijbegrijpen.nl. Het is écht de moeite waard om de opleiding te volgen. Word ook docent baby- en kindgebaren.

Help je mee de wereld te veroveren?
We kunnen je goed gebruiken!

Een cursus Babygebaren dus…

Ouders van Nu – Zwanger

Tijdens mijn zwangerschap van Neshama in 2015 las ik alles wat los en vast zat over zwangerschap en wat er allemaal te doen is met én voor je baby.

Zo kwam ik babyzwemmen tegen, babymassage en ook babygebaren.

Ik heb altijd al een fascinatie voor gebarentaal gehad. In m’n tienerjaren kwam ik alleen niet verder dan het handalfabet. Dus toen ik babygebaren tegenkwam, wilde ik daar meer over weten.

Babygebaren

Gelukkig werden er cursussen babygebaren gegeven in Groningen. Ik was al gauw overtuigd. Naast dat ik gebarentaal wilde leren, zat er zoveel voordelen aan.

Als je baby zes maanden is, kan het al gebaren begrijpen. Uit onderzoek is gebleken dat:

Baby’s die vanaf zes maanden (of eerder) regelmatig in aanraking komen met gebarentaal, zijn al vanaf acht maanden na hun geboorte in staat om te communiceren door middel van gebaren.

– Joseph Garcia

Dit leek me zo fijn. Dat je al ver voor je kind kan praten, je kindje al duidelijk kan maken wat ze bedoelt door middel van gebaren. Hoe heerlijk is het dat je niet hoeft te raden naar wat je kindje bedoelt, maar dat het gewoon kan zeggen met z’n handen wat het wil.

Hoe fijn is het dat je kindje gewoon kan zeggen wat het wil, wat het ziet, wat het nodig heeft. Dat hij/zij niet hoeft te huilen, niet gefrustreerd hoeft te zijn omdat het niet begrepen wordt. Dat jij als ouder je kindje taal in handen kan geven door te gebaren.

Maar ik dwaal af. Daar wijd ik een ander blog aan. Aan de voordelen en hoe leuk het is om te gebaren.

Cursus babygebaren dus.

Taal voor Taal

Ik kwam terecht bij Petra van Taal voor Taal. Een super lieve en leuke vrouw. Ze is docent en onderwijsontwikkelaar. Ze heeft twee kinderen. Met haar jongste kind ging ze gebaren en ervoer ze al gauw de voordelen. Dit moesten meer mensen weten en kunnen. Ze is haar eigen bedrijf begonnen en heeft inmiddels al heel wat ouders én professionals babygebaren aangeleerd.

Waaronder wij. Ouders dus. Mijn man vond het ook super interessant en hij ging met me mee. Toen Neshama 17 dagen oud (!) was, hebben we ons aangemeld voor de eerstvolgende cursus die twee en een halve week later begon. We dachten vast: we kunnen niet vroeg genoeg beginnen.

De cursus was nog iets anders ingedeeld dan nu. We gingen 3 keer op zaterdagmorgen op cursus. Verspreid over 2 maanden. Zo hadden we genoeg tijd tussendoor om de gebaren te oefenen. We leerden in die 3 bijeenkomsten 50 gebaren uit de Nederlandse Gebarentaal.

Babyhandje gesloten en ontspannen

Theorie werd afgewisseld met gebaren leren.

We zagen leuke filmpjes die lieten zien

  • hoe baby’s de gebaren maken
  • hoe je het kan aanleren
  • hoe baby’s al duidelijke lichaamstaal hebben.

Waardoor je echt ziet dat baby’s ook kunnen vertellen wat ze wel of niet willen. De gebaren werden ook’ spelenderwijs’ geleerd. Zoals het spelletje we gaan op vakantie en nemen mee….  Zeer effectief . Zo was het voor ons erg makkelijk om het op te pakken en te onthouden.

We hebben ontzettend veel plezier en voordeel gehad van de cursus. We communiceren nog steeds elke dag met gebaren. Ook al kan Neshama inmiddels heel goed praten. Gewoon omdat het zo leuk is om te doen. Én handig.

Samenwerken

Toen ik de docentenopleiding Baby- en kindgebaren voorbij zag komen, wist ik: dit is leuk! Want ik weet uit ervaring hoe leuk het is. En makkelijk. Dit moeten meer ouders weten. Dit moet iedereen weten! Hier word ik enthousiast van. Dit wil ik met anderen delen.

En nu geef ik zelf cursussen. Bij Taal voor Taal. Wie had dat gedacht twee en een half jaar geleden….

Review Basiscursus Baby- en kindgebaren

Ruth, ze beleeft de wereld vol verwondering en weet dit om te zetten in prachtige verhalen en poëzie. Ze onderzoekt en ontdekt en met name de wereld van het moeder zijn. En vooral ook de wereld van haar dochter Evie. Samen met haar vriend heeft ze een cursus gevolgd bij Taal voor Taal Baby- en kindgebaren en deelt hier haar ervaring.

Praten, dat kunnen ze nog niet

Daar zat ik dan, kersverse moeder met een grote behoefte om de wereld en de mensen om mij heen te analyseren, te duiden en te begrijpen. Dat is doorgaans mijn manier om grip te krijgen op alles wat er in mijn leven gebeurt. Maar dat is met een babydochter nog niet zo makkelijk. Want die kleintjes kunnen veel (heel hard huilen, luiers volpoepen, tergend langzaam een fles leegdrinken, maar ook ontroerend lief glimlachen, kraaien van plezier, en schattige én knalharde boeren laten), maar praten, dat kunnen ze nog niet.

Toch is er een prachtige manier om ver voor de eerste woordjes al op een andere en aanvullende manier met je kleintje te communiceren. Via de Facebookgroep Moeders in Groningen ontdekte ik het bestaan van Baby- en kindgebaren. Niet, zoals je misschien zou denken, alleen maar voor dove en slechthorende kindjes. Maar juist voor alle baby’s, kinderen en ouders.

  • Omdat het een mooie, fysieke manier is om je woorden en zinnen te ondersteunen met gebaren.
  • Omdat de lichamelijke ontwikkeling van kinderen dusdanig is dat praten met handen en voeten al lukt ver voordat ze de eerste woordjes kunnen zeggen.
  • Omdat het eigenlijk een simpele en voor de hand liggende uitbreiding is van de gebaren die we met z’n allen toch al maken: zwaaien, klappen, en wijzen bijvoorbeeld. Of denk maar aan de liedjes ‘In de manenschijn’ of ‘klap eens in je handjes’.
  • En omdat het een manier is om je kinderen te bereiken in situaties waarin je anders misschien hard zou moeten roepen.

Een cursus Baby- en kindgebaren

Dolenthousiast over deze ontdekking meldde ik ons aan voor een privécursus Baby- en kindgebaren bij Taal voor Taal, van Petra Nell. Twee keer kwam ze bij ons thuis, met een koffer vol inzichten, voorbeelden van hoe je gebaren kunt toepassen en hoe haar eigen kinderen gebaren gebruiken om iets duidelijk te maken. Al spelenderwijs leerden we op een interactieve manier een hele rits gebaren. We leerden hoe we papa, mama, opa en oma gebaren.

Hoe we aan Evie kunnen vragen of ze meer wil, of juist of iets ‘KLAAR’ is.

We leerden het gebaar voor lief, voor poepen, voor eten, drinken, melk en beer. Voor helpen (‘moet papa even helpen?’), voor werken (‘mama gaat werken’), voor boekje lezen en voor slapen.

En we gingen er mee aan de slag. Als we met onze dochter Evie praten proberen we daar waar het kan de bijbehorende gebaren te maken. We verzonnen een eigen ‘naamgebaar’ voor Evie en vertelden opa’s, oma’s en ooms en tantes enthousiast over wat we geleerd hadden. En dat het voor ons eigenlijk heel logisch voelde. En we keken uit naar de eerste gebaren die Evie zelf zou gaan maken. Die zullen nog niet zo perfect gaan als ze worden voorgedaan in gebarenapps als Kwebble, maar dat is met praten natuurlijk net zo.

Zo gaat het nu

Inmiddels zijn we een aantal maanden verder en is Evie bijna 1. Ze zwaait, ze klapt in haar handjes, ze legt af en toe beide handjes op haar hoofdje, ze wijst, ze maakt af en toe een gebaar dat lijkt op dat van ‘nog meer’ en ‘lekker’ en ze ‘mamamamaaat’ en ‘papapapaaaat’ er lustig op los. Ik moet wel eerlijk bekennen dat ons eigen gebruik van de gebaren wel een beetje is weggezakt. Eigenlijk zouden we op strategische plekken, zoals bij het aankleedkussen, reminders van de gebaren moeten plakken: ‘Oh ja, dat is ook zo. Dat is ‘luier’, dat is ‘KLAAR’ en dat is ‘poep’’. En aan tafel zouden we zelf een placemat kunnen maken met gebaren als ‘eten’, ‘drinken’, ‘boterham’ en ‘appelstroop’. Omdat we zelf niet zijn opgegroeid met gebaren kost het tijd en aandacht om het gebruik van de gebaren zo te automatiseren dat we er eigenlijk niet bij nadenken.

Maar toch, het schrijven van deze blog is voor mijzelf in elk geval weer een mooie aanmoediging om er toch mee door te gaan. Als ik deze laatste zinnen straks heb getypt, ga ik de daad bij het woord voegen, die reminders plakken en de placemat maken. Desnoods oefen ik de komende tijd op de wc.

Want ook al gebruiken we ze nog niet zo veel als ik zou willen, deze extra communicatiemogelijkheid met mijn kleintje geeft me nu al een klein beetje extra begrip, én een grote dosis plezier.

 

Wil je meer weten en lezen over Ruth? Lees, geniet en laat je meeslepen in de prachtige verhalen van Ruth op: www.ruthkoopsvantjagt.nl

 

Babygebaren? Dat deden wij vroeger toch ook niet.

Vaak heb ik mij moeten verdedigen, zo voelde het. Ik vertelde mijn omgeving dat wij onze zoon babygebaren gaan leren. De vreemde blikken, open nieuwsgierige vragen, (zéér) kritische opmerkingen en ook afkeuringen zijn best te verklaren. Onbekend maakt onbemind. En tegen de stelling ‘dat deden we vroeger toch ook niet’, daar kon ik niet tegenop. En misschien moest ik dat ook niet willen.

Wat ze vroeger wél deden!

Babygebaren_

Hieperdepiep Hoera! En daar gaan de baby handjes. Nog voordat de kleine 1 jaar is geworden, wordt er druk geoefend om die handjes in de lucht te krijgen bij ‘HOERA’. Want hoe leuk is het als hij op zijn eerste verjaardag samen met de visite mee kan doen. Of het liedje ‘visje visje in het water’, bij mama op schoot die een vis gebaart met haar hand. ‘….Klom ik op een trapje naar het raamkozijn..’, en daar klimmen de handjes in de lucht van mama en de kleine. Om de dag af te sluiten met ‘sst… slaap lekker’. Waar iedereen het gebaar bij kan bedenken.

En daarom… Babygebaren.

Want vroeger konden kleine kinderen ook al zo goed met hun handjes meedoen. Daarom doen we dat anno nu nog steeds. Maar dan een beetje meer. Omdat ze dat gewoon heel goed kunnen. Het maken van gebaren is namelijk een grove motoriek, en deze ontwikkelt zich eerder dan de fijne motoriek. De spraak. En zo geef ik vandaag de dag mijn kinderen een taal in handen.

 

‘Want vroeger konden kleine kinderen ook al zo goed met hun handjes meedoen.’

 

Vertellen met gebaren als praten (nog) niet lukt

Met de taal in handen kan Hugo, mijn zoontje, vertellen wat hij ziet, hoort, wil of denkt. Zo stelde ik hem een keer de vraag welk boekje hij wilde lezen. En met zijn 14 maanden oud is dat nog lastig te vertellen. Het woordje ‘die’ kon hij goed uitgespreken. Maar dat kunnen veel boeken zijn in de overvolle boekenkast. Wijzend en roepend (‘die!’) stond hij voor de kast en kon ik beginnen met raden om welk boek het zou gaan. Gelukkig maakte hij het mij gemakkelijk. Door er ook ‘vis’ bij te gebaren. ­Dat scheelt een hoop tijd, onbegrip en frustratie.

cropped-IMG_7927.jpg

Dus waarom niet!

Het ‘visje’ van vroeger komt nog steeds van pas. Die houden we er wel in. We hebben er alleen wat meer gebaren aan toegevoegd. En dat maakt dat Hugo, nog voordat hij kan praten, kan vertellen dat hij drinken wil, een poes ziet, een helikopter hoort, en nog veel meer. En dat door te vertellen met zijn handen. Met babygebaren.

Duidelijke taal!

Duidelijke Taal

begrip babygebaren

Het is NIET leuk als je NIET begrepen wordt. Hoe vaak zie en hoor je niet dat kinderen gefrustreerd zijn omdat ze niet duidelijk kunnen maken wat ze willen, wat ze zien of wat ze voelen. En hoe frustrerend is dit voor de ouder? Je eigen kind niet helemaal kunnen begrijpen.

Wat zie je daar?

Als ouder ben ik snel geneigd om van alles in te vullen voor mijn kinderen. Wat hij denkt, wat hij voelt, wat hij wil en wat hij ziet. Toch kom ik er regelmatig achter dat wat ik denk niet altijd juist hoeft te zijn. Zo zat ik met Hugo (15 mnd) op de fiets en reden we langs de weilanden waar we paarden en schapen zagen grazen. Ik begon een gesprekje over de schapen omdat ik dacht dat hij deze dieren in het vizier had. Hugo produceerde een ontevreden geluid, bleef wijzen en maakte vervolgens het gebaar voor ‘paard’ met zijn vingers. ‘Sorry schat’, was wat ik kon zeggen, ‘mama begreep je verkeerd.

We begrijpen elkaar

Dat is wat ik in de opvoeding van mijn kinderen mee wil geven. Duidelijke communicatie om elkaar te kunnen begrijpen. Wie elkaar niet begrijpt, praat langs elkaar heen. Met alle frustraties van dien. Van jongs af aan leer ik mijn jongens een eenvoudige gebarentaal (babygebaren). Ik geef ze hiermee een taal in handen die zij kunnen gebruiken (vanaf 8 mnd), nog voordat zij kunnen praten. Het is ZÓ leuk als je elkaar écht begrijpt!

 

 

Herken je dat?

Begrijp jij je kindje weleens verkeerd?

 

 

Lees ook mijn blog 'Begrijp me dan.'

 

 

Review oudercursus babygebaren

Review Oudercursus

Taal voor Taal – Communiceren met de allerkleinsten

Petra Nell van Taal voor Taal vroeg of één van onze crewleden zin had om een cursus Babygebaren te volgen. Rixt wilde dit graag doen voor haar dochter van 1 jaar. De cursus bestaat uit drie avonden in een tijdsbestek van ongeveer 2 à 3 maanden. Zo heb je tijd tussen de avonden om te oefenen met je kindje.

Wat is babygebaren?

moeders in groningen2Hoewel een kind doorgaans pas rond de leeftijd van een jaar begint met praten, is het al veel eerder in staat om met zijn omgeving te communiceren. Door je kind gebaren aan te leren, kun je die tussenliggende periode overbruggen. Dat scheelt aardig wat frustratie voor ouder en kind.

De hersenen van je kindje zijn, wanneer het tussen de 6 en 9 maanden oud is, dusdanig ontwikkeld dat ze zich steeds meer bewust worden van hun directe omgeving. Lees verder op de site van http://www.moedersingroningen.nl/babygebaren-taal-voor-taal/