Hij is twee en ik zeg nee!

Waarom ik nee zeg als mijn zoon twee is?

Mijn twee-jarige Boris is hard aan het groeien en wordt motorisch steeds vaardiger. Hij is zijn wereld aan het vergroten en doet daarbij geweldige ontdekkingen. En hieruit vormen zich briljante ideeën in zijn hoofd.

  • Zoals een mooie tekening op de muur maken, net als dat schilderij wat er naast hangt.
  • Met een kinderschaar knippen in papier én in mama’s favoriete broek én in zijn eigen haar, net zoals de kapper doet.
  • Een broodje smeren met (een half kuipje) boter omdat zijn broer dat ook kan.
  • Door de plassen stampen als het regent want dat spettert zo leuk, of wat de reden ook maar mag zijn. Dit is je vast niet onbekend.

Wees eens eerlijk. 

Hoe vaak heb jij al ‘nee’ gezegd of ‘nee’ geschud of met een vinger ‘nee’ gezwaaid vandaag?

Om eerlijk te zijn

Mijn inspiratie voor dit blog is ontstaan door een artikel wat mij liet inzien dat niet altijd de peuters maar de ouders degene zijn die in de ‘nee-fase’ komen. Ikzelf moet vaak snel schakelen en bedenken hoe ik inspeel op de meest genereuze ideeën van mijn zonen. Dat een eerste reactie ‘nee’ is omdat ik niet altijd kan voorzien wat de gevolgen van hun plannen zijn, zal ik niet ontkennen. Los van dat daarop vaak een tegendraadse reactie komt, vind ik het vooral voor mijzelf ook irritant om steeds maar dat woordje ‘nee’ te moeten zeggen of  ‘Niet doen!, Even wachten!, Nu even niet! of Laat maar los…’

Ik hoor mijzelf klagen!

En die klaagzang van mijzelf op dat wat Boris, vanuit zijn beste bedoelingen, probeert te doen werkt voor zowel Boris als voor mij en de hele sfeer in huis niet positief.

 

Corrigeren en sturen met gebaren

Neem nu het tafelmoment. Het is voor beide jongens onmogelijk om dat hele moment van A tot Z te blijven zitten op hun stoel. Op zijn minst moet er:

  • 15 x gewiebeld worden met de billen van links naar rechts.
  • Vervolgens moet de stoel 5 x van tafel geschoven worden en ik mag de stoel weer terug zetten omdat ze niet meer bij hun broodje kunnen.
  • Tot slot nog 13x staan-zitten-staan-zitten en blijven staan.

Rekening houdend met dat jongens een stijgend testosteron gehalte hebben rond deze leeftijd en dat zij er dus eigenlijk niks aan kunnen doen, hebben wij gewoon de regel dat als je je broodje smeert en eet, dat je dan zit. Gewoon zit. En in plaats van ‘Ga nu eens zitten’, wat ik wil zeggen op momenten dat ik net een hap van mijn brood neem, gebruik ik het gebaar voor ‘zitten’. En het werkt! Ik hoor mijzelf niet in klaagzang praten, ik vertel (gebaar) ze zelfs met mijn mond vol wat ik van ze verwacht en het eetmoment wordt niet verstoord. Het is als het ware een mededeling tussen de bedrijven door. Voor iedereen duidelijk en het heeft niet de overhand.

Liever 10x het woord ‘zitten’ gebaren dan uitspreken.

Want geloof me, na de tiende keer spreek ik het niet meer zo geduldig uit.

 

Mijn nee-fase

Je leest vaak in blogs wat de voordelen van gebaren voor kinderen zijn. Wel, er zijn evenveel voordelen voor ouders om gebaren te gebruiken. Ook nu ervaar ik weer wat het met mij doet om gebaren te gebruiken.

  • Ik laat mijn ongeduld niet doorschemeren in een gebaar, terwijl dat verbaal wel te horen is. Heel fijn omdat mijn hoorbare ongeduld averechts werkt op de jongens.
  • Aan het einde van de dag zeg ik niet meer ‘Ik hoor mijzelf de hele dag ‘nee’ zeggen’. Omdat ik met regelmaat een gebaar inzet om bij te sturen.

Nu probeer ik die kleine jongen wat rustiger door zijn ontdekkingsperiode heen te loodsen. Voor hem leuk, voor mij leuk. Hopelijk gaat mij dat ook lukken wanneer hij drie jaar is. Dan dient zich de volgende fase aan. ‘Ik ben drie en bepaal de regie!’

Ben je nieuwsgierig naar het artikel waarover ik schreef. Bekijk het hier op https://kiind.nl/waarom-de-nee-fase-onzin-is/. En wil je weten wat de voordelen voor jou zijn om te gebaren met een kleuter? Hou de site in de gaten want binnenkort schrijf ik hier een blog over.

Van een moeder die nu kindgebaren gebruikt :) 

Door Petra Nell | docent Baby- en kindgebaren Taal voor Taal | 10 september 2018

 

Geplaatst in Verhalen over Baby- en kindgebaren en getagd met , , , , , .

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.