Review Basiscursus Baby- en kindgebaren

Ruth, ze beleeft de wereld vol verwondering en weet dit om te zetten in prachtige verhalen en poëzie. Ze onderzoekt en ontdekt en met name de wereld van het moeder zijn. En vooral ook de wereld van haar dochter Evie. Samen met haar vriend heeft ze een cursus gevolgd bij Taal voor Taal Baby- en kindgebaren en deelt hier haar ervaring.

Praten, dat kunnen ze nog niet

Daar zat ik dan, kersverse moeder met een grote behoefte om de wereld en de mensen om mij heen te analyseren, te duiden en te begrijpen. Dat is doorgaans mijn manier om grip te krijgen op alles wat er in mijn leven gebeurt. Maar dat is met een babydochter nog niet zo makkelijk. Want die kleintjes kunnen veel (heel hard huilen, luiers volpoepen, tergend langzaam een fles leegdrinken, maar ook ontroerend lief glimlachen, kraaien van plezier, en schattige én knalharde boeren laten), maar praten, dat kunnen ze nog niet.

Toch is er een prachtige manier om ver voor de eerste woordjes al op een andere en aanvullende manier met je kleintje te communiceren. Via de Facebookgroep Moeders in Groningen ontdekte ik het bestaan van Baby- en kindgebaren. Niet, zoals je misschien zou denken, alleen maar voor dove en slechthorende kindjes. Maar juist voor alle baby’s, kinderen en ouders.

  • Omdat het een mooie, fysieke manier is om je woorden en zinnen te ondersteunen met gebaren.
  • Omdat de lichamelijke ontwikkeling van kinderen dusdanig is dat praten met handen en voeten al lukt ver voordat ze de eerste woordjes kunnen zeggen.
  • Omdat het eigenlijk een simpele en voor de hand liggende uitbreiding is van de gebaren die we met z’n allen toch al maken: zwaaien, klappen, en wijzen bijvoorbeeld. Of denk maar aan de liedjes ‘In de manenschijn’ of ‘klap eens in je handjes’.
  • En omdat het een manier is om je kinderen te bereiken in situaties waarin je anders misschien hard zou moeten roepen.

Een cursus Baby- en kindgebaren

Dolenthousiast over deze ontdekking meldde ik ons aan voor een privécursus Baby- en kindgebaren bij Taal voor Taal, van Petra Nell. Twee keer kwam ze bij ons thuis, met een koffer vol inzichten, voorbeelden van hoe je gebaren kunt toepassen en hoe haar eigen kinderen gebaren gebruiken om iets duidelijk te maken. Al spelenderwijs leerden we op een interactieve manier een hele rits gebaren. We leerden hoe we papa, mama, opa en oma gebaren.

Hoe we aan Evie kunnen vragen of ze meer wil, of juist of iets ‘KLAAR’ is.

We leerden het gebaar voor lief, voor poepen, voor eten, drinken, melk en beer. Voor helpen (‘moet papa even helpen?’), voor werken (‘mama gaat werken’), voor boekje lezen en voor slapen.

En we gingen er mee aan de slag. Als we met onze dochter Evie praten proberen we daar waar het kan de bijbehorende gebaren te maken. We verzonnen een eigen ‘naamgebaar’ voor Evie en vertelden opa’s, oma’s en ooms en tantes enthousiast over wat we geleerd hadden. En dat het voor ons eigenlijk heel logisch voelde. En we keken uit naar de eerste gebaren die Evie zelf zou gaan maken. Die zullen nog niet zo perfect gaan als ze worden voorgedaan in gebarenapps als Kwebble, maar dat is met praten natuurlijk net zo.

Zo gaat het nu

Inmiddels zijn we een aantal maanden verder en is Evie bijna 1. Ze zwaait, ze klapt in haar handjes, ze legt af en toe beide handjes op haar hoofdje, ze wijst, ze maakt af en toe een gebaar dat lijkt op dat van ‘nog meer’ en ‘lekker’ en ze ‘mamamamaaat’ en ‘papapapaaaat’ er lustig op los. Ik moet wel eerlijk bekennen dat ons eigen gebruik van de gebaren wel een beetje is weggezakt. Eigenlijk zouden we op strategische plekken, zoals bij het aankleedkussen, reminders van de gebaren moeten plakken: ‘Oh ja, dat is ook zo. Dat is ‘luier’, dat is ‘KLAAR’ en dat is ‘poep’’. En aan tafel zouden we zelf een placemat kunnen maken met gebaren als ‘eten’, ‘drinken’, ‘boterham’ en ‘appelstroop’. Omdat we zelf niet zijn opgegroeid met gebaren kost het tijd en aandacht om het gebruik van de gebaren zo te automatiseren dat we er eigenlijk niet bij nadenken.

Maar toch, het schrijven van deze blog is voor mijzelf in elk geval weer een mooie aanmoediging om er toch mee door te gaan. Als ik deze laatste zinnen straks heb getypt, ga ik de daad bij het woord voegen, die reminders plakken en de placemat maken. Desnoods oefen ik de komende tijd op de wc.

Want ook al gebruiken we ze nog niet zo veel als ik zou willen, deze extra communicatiemogelijkheid met mijn kleintje geeft me nu al een klein beetje extra begrip, én een grote dosis plezier.

 

Wil je meer weten en lezen over Ruth? Lees, geniet en laat je meeslepen in de prachtige verhalen van Ruth op: www.ruthkoopsvantjagt.nl

 

Geplaatst in Blog en getagd met , , , .

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.